Een oproep van de natuur om circulair te handelen
oktober 24, 2018
Een kleine krachtige bacterie, Legionella Pneumophila. Hoe te voorkomen en te bestrijden?
november 23, 2018

NAAR EEN GEDECENTRALISEERDE AANPAK

NAAR EEN GEDECENTRALISEERDE AANPAK

 

De meeste geïndustrialiseerde landen maken gebruik van een gecentraliseerde benadering van watervoorziening om water onder hun bevolking te beheersen, te behandelen en te verdelen. Dit systeem is echter afhankelijk van een bestaande infrastructuur, zodat huishoudens schoon, drinkbaar water kunnen ontvangen. Zelfs in rijkere landen kunnen er problemen zijn met bevolkingsgroepen in afgelegen of achtergestelde gebieden met toegang tot water van goede kwaliteit te garanderen. In ontwikkelingslanden heeft slechts 49% van de mensen toegang tot water via een gecentraliseerde leidingaansluiting (tot 31% in plattelandsgemeenschappen).

 

Problemen met grootschalige gecentraliseerde systemen hebben geleid tot de groei van gedecentraliseerde toevoersystemen in sommige delen van de wereld. Gedecentraliseerde systemen kunnen water leveren op wijk-, gemeenschaps- of zelfs huishoudniveau waar schoon, betrouwbaar drinkwater economisch of technisch niet mogelijk is via een gecentraliseerde aanpak. Dit wordt grotendeels gedaan door gebruik te maken van plaatselijke watervoorraden en kleinschalige afvalwaterzuiverings- en regenwateropvangsystemen. Hierbij worden de waterzuiveringsprocessen op huishoudelijk en gemeenschapsniveau beheerd, vaak in samenwerking met Non profit of particuliere organisaties, in tegenstelling tot te worden gecontroleerd door overheden en overheidsinstanties.

 

 

Gecentraliseerde versus gedecentraliseerde watervoorziening

 

Gecentraliseerde watertoevoersystemen zijn een handige en efficiënte manier om watervoorzieningen te beheren en te distribueren, waar infrastructuurmogelijkheden dit toelaten. Dit is het geval in economisch geavanceerde landen, waar regeringen en regionale autoriteiten goed gepositioneerd zijn om het aanbod te beheersen. Technologisch vermogen betekent dat grote gecentraliseerde sanitaire systemen kunnen worden gebruikt en dat water over lange afstanden kan worden getransporteerd via uitgebreide pijpleidingen. Goed, betrouwbaar kwaliteitswater kan over het hele land worden geleverd, gesubsidieerd via de overheidsbelastingen.

 

Maar in landen zonder infrastructuur of technologische mogelijkheden kan zo’n systeem falen. Zelfs als er mogelijkheden zijn, zijn er problemen met gecentraliseerde benodigdheden zoals grote verspilling door lekken, uitgebreide algemene onderhoudskosten en milieu-impact.

 

Gedecentraliseerde systemen werken op een veel kleinere schaal op gelokaliseerde wijze, waarbij lokaal water wordt ingezameld en gedistribueerd en waarbij kleinere gemeenschaps- of huishoudelijke zuiveringssystemen worden gebruikt. Dit vermindert onderhoudskosten, verspilling en regionale verschillen in waterkwaliteit. Het is ook efficiënter omdat lokaal geproduceerd water sneller kan worden verdeeld, verspreiding van het water gebeurt dicht bij de bron. Andere voordelen zijn minder milieu-impact, actievere inspraak van het publiek in het waterbeheer (leidend tot een meer verantwoord gebruik van huishoudelijk water) en kansen voor kleine bedrijven en non profit organisaties om zich in te zetten voor waterbeheer.

 

De nadelen van een gedecentraliseerd systeem zijn dat de overheid minder verantwoordelijk is, wat betekent dat gemeenschappen en huishoudens een grotere verantwoordelijkheid moeten nemen. Met water dat op lokaal niveau wordt beheerd, moeten huishoudens worden uitgerust met de vaardigheden en kennis om het systeem te bedienen en te onderhouden. In dit verband zullen gedecentraliseerde systemen waarschijnlijk hogere aanvangskosten met zich meebrengen, hoewel ze waarschijnlijk op de lange termijn goedkoper zullen zijn.

Enkele voorbeelden van gedecentraliseerde watersystemen in de praktijk in ontwikkelingslanden

 

Mali – heeft een systeem van gemeenschapsgericht beheer van landelijke watervoorzieningen, waarbij gedecentraliseerde lokale overheden worden ondersteund door internationale ngo’s om waterdiensten te leveren aan plattelandsgemeenschappen. NGO’s zoals WaterAid bieden WASH (water, sanitaire voorzieningen en hygiëne) technische systemen die gemeenschappen in staat stellen waterpunten te beheren, zoals handpompen, putten en kleine leidingsystemen.

 

Bolivia – Heeft een gedecentraliseerde aanpak gekozen om waterarmoede in plattelandsgemeenschappen uit te bannen en ervoor te zorgen dat iedereen toegang heeft tot schoon water. Water For People, een internationale non-profit organisatie, heeft met lokale gemeenschappen samengewerkt om pompsystemen en sanitaire voorzieningen aan te leggen en te beheren, en de lokale bevolking te trainen in exploitatie en onderhoud.

 

West-Bengalen – Een onderzoek onder huishoudens in zes plattelandsdorpen wees uit dat decentralisatie bij de watervoorziening, waarbij lokale overheden samenwerken met gemeenschapsinstellingen in waterbeheer, de kwaliteit van de dienstverlening heeft verbeterd.

 

Botswana – Gebruikt gedecentraliseerde afvalwatersystemen om gerecycled water te leveren voor de lokale landbouw, waardoor de watervoetafdruk van de sector afneemt in een land met hoge waterstress en met onvoldoende waterbronnen.

 

Met factoren zoals bevolkingsgroei, industrialisatie en klimaatverandering waarvan verwacht wordt dat deze de huidige problemen met betrekking tot wereldwijde watertekorten zullen verergeren, zullen nog meer ontwikkelingslanden gedecentraliseerde benaderingen onderzoeken om manieren te vinden om de toegang tot water onder hun bevolking te verbeteren.

Geschreven door

Jacob Bossaer

Founder & CEO